De stilte van Siwa

Heerlijk. 3 dagen weg uit mijn woonplaats Cairo. Geen drukte en beton, geen auto’s en file’s. Wel rust en natuur, wel kamelen en zandduinen. Van 20 miljoen naar 20.000 inwoners in de oase stad Siwa.
De beste manier om iets bij Siwa voor te stellen is wellicht het “algemene” beeld wat men heeft van een oase in de woestijn. Omgeven in het Zuiden en Westen door de Sahara en de grote zandzee, in het Noorden en Oosten door stenen kale vlaktes die (bijna) de rest van Egypte overheersen. Een groene stip omgeven door oranje zand.

De oase is een groen paradijs tussen zand en rotsen. Water lijkt voldoende en sommige waterbronnen zijn puur drinkbaar bronwater. De oase biedt huis aan scholen en moskeen. De woestijn, in het Westen en Zuiden is onderdeel van de Sahara en heeft een traditionelere levensstijl. Hier wonen mensen in kampen en tenten, de meeste jongens zijn naar school geweest omdat de meeste mensen toch in de Oase (hebben) woonden. De échte nomaden in de woestijn kunnen bijvoorbeeld geen Engels.

De gidsen waarbij wij overnachtten waren jongemannen mid twintig en met hun had ik een goed en interessant gesprek over waarom ze hier woonden, de pracht van de woestijn en over Libië. Omdat de oase van Siwa erg afgesloten ligt van de ‘bewoonde’ wereld hebben de meeste mensen geen diepgaande connectie met het huidige Egypte en bijvoorbeeld de revolutie. Ook omdat het gebied bij Libië heeft gehoord en in de geschiedenis ook hier veel van mee heeft gekregen.

Er is een hoge vriendelijkheidfactor in Siwa. Het is een plaats waar ik mijn fiets of auto niet op slot hoef te zetten, toeristen worden hartelijk mee gepraat en de verkopers probeerden ons niks op te dringen (een pluspunt voor Siwa!).

Maar het meest bijzondere aan Siwa is de natuur. Palmbomen die zover reiken als het oog kan kijken. Het Sahara zand brandt, evenals de zon hoog in de lucht. Er zijn waterbronnen puur genoeg om van te drinken, net als sulferbronnen met temperaturen van 37 graden (met reinigende werking) en u kunt afkoelen in een van de andere koud-water bronnen.

Om hier te zijn voelde heel onwerkelijk, het rijden tussen de zandduinen voelde als een achtbaan in walibi world: stijl naar benden en met een scherpe bocht naar links. Het meest bijzondere echter was na de zonsondergang, deze bekeken we vanaf een berg. Terwijl de sterren langzaam zichtbaar worden en de maan gaat schijnen werden wij zelf ook rustiger. We besloten voor 2 minuten helemaal stil te zijn. Wat volgde was verbazing bij ons allen: wat een rust! Ik kon het bijna niet geloven hoe het beeld was wat ik meemaakte, de lach op mijn gezicht kon er hierna niet meer af. Adembenemend… misschien dat de lading beschrijft. Ondanks dat ik er nog niet eens 24 uur was zou het een plek zijn waarvan ik denk dat ik er makkelijk langere tijd zou kunnen blijven.

Het is er vredig, woest, natuurrijk, geschiedenisrijk en biedt genoeg activiteiten.  Ik zou een professional worden in het zandboarden en als ochtendroutine het meer Bir Wahed rondzwemmen en een gave gebruinde huid krijgen door de zon en het sulfer.

Maar goed, ondertussen ben ik weer terug in Cairo en is er niks van dit alles, mijn huid wordt niet schoner door de uitlaatgassen en mijn kantoorbaan zorgt ervoor dat ik 40 uur van de zon mis.

Ja, de stilte van Siwa is sexy. Iets waarnaar je terug kunt verlangen en naar kunt blijven kijken…

 

About Mike

Raised in the modern society of North-West Europe, I am just a rookie in the daily life of Egypt. Traveling straight out of Thailand this creates a unique opinion. I try to write with creative, cultural and analytical viewpoints. Although I am not that structured, I try to keep you updated every week!